SARS-CoV-2 Jak może wyglądać kwarantanna lekarzy?

SARS-CoV-2 Jak może wyglądać kwarantanna lekarzy?

Kwarantanna lekarzy – jak może, a jak nie może wyglądać?

Powiatowy inspektor sanitarny nakłada w drodze decyzji obowiązki określone ustawą (art. 33 § 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, Dz.U. z 2019 r. poz. 1239 ze zm., dalej „UZoZZ”) wobec osób, które miały kontakt z czynnikiem chorobotwórczym. Obowiązki te (art. 5 § 1 UZoZZ) to m. in. obowiązek dostarczenia materiału do badań i poddania się kwarantannie. Podlegają jej osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych – gdy tak postanowi organ inspekcji sanitarnej. Trzeba pamiętać, że w przypadku choroby wysoce zakaźnej i szczególnie niebezpiecznej decyzja może być przekazana w każdy sposób, także ustnie przez telefon i nie wymaga uzasadnienia.

Ustawa nie precyzuje miejsca odbywania kwarantanny. Można przyjąć, że dopuszczalne byłoby skierowanie personelu medycznego do wspólnego odbywania kwarantanny w szpitalu w sytuacji, gdy nie stanowi to dodatkowego zagrożenia dla nich ani pacjentów: wszystkie osoby na kwarantannie miały już ze sobą kontakt, oddział jest zamknięty, a z odosobnionymi nie będą się kontaktowały nowe osoby.

Pozostaje pytanie o charakterze medycznym, czy taki sposób odbywania kwarantanny nie stanowi dodatkowego zagrożenia dla osób nią objętych i czy istnieją lepsze alternatywy. Czy dłuższy kontakt nie będzie stwarzał większej szansy na zakażenie? A może jeśli odeślemy pracowników do domu, zagrożenie dla ich rodzin zliczonych łącznie będzie większe? Czy mamy warunki, by personel mieszkał w szpitalu tak długo?

Z całą pewnością należy stwierdzić, że kwarantanna personelu w szpitalu może się odbywać tylko na mocy decyzji organów inspekcji sanitarnej. W każdym innym przypadku samowolne zamknięcie personelu na oddziale stanowi przestępstwo, określone w art. 189 § 1 lub § 2 Kodeksu karnego.

Art. 189 § 1 KK stanowi: Kto pozbawia człowieka wolności, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
Art. 189 § 2 KK stanowi zaś: Jeżeli pozbawienie wolności trwało dłużej niż 7 dni, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Trzeba podkreślić, że na podstawie art. 28 pkt 4) UZoZZ oraz art. 29 § 1 UZoZZ lekarz stwierdzający lub podejrzewający zachorowanie na COVID-19 lub stwierdzający zgon na tę chorobę oraz diagnosta laboratoryjny w przypadku uzyskania pozytywnego wyniku testu na obecność SARS-CoV-19 – są obowiązani niezwłocznie powiadomić o tym fakcie właściwego miejscowo powiatowego inspektora sanitarnego.

Do poczytania